نخواهد گرديد . به همين جهت آنان كه به اورمى و فشارخون دچارند اگر زياد تشنگى كشند خونشان غليظ و مقدار اوره‌شان زياد خواهد شد . در اين‌گونه افراد بهتر آنست كه در تابستان روزه نگيرند و در عوض در فصل زمستان به اين امر بپردازند كه براى مزاجشان بسيار مفيد خواهد بود . بدنى را كه نياز به استفراغ بلغم داشته باشد بجاى استفراغ مىتوان روزه و گرسنگى داد . زيرا گرسنگى خود طبيعت بلغم را مىپزاند و خون را رقيق نموده و تحليل مىبرد . در اينجا بايد غذاهاى « معتدل » متمايل به « گرمى » مورد استفاده قرار داد و از « سردىها » دورى جست . نگارنده شخص ثروتمندى را مىشناسم كه ضعيف المزاج و لاغر و نسبتا ناتوان بود . او سالها در اروپا بسر برده و نزد متخصصان آنجا تحت معالجه قرار داشت . هيچ سودى از معالجات خود نبرد . در ايران بواسطه وقوع حادثه‌اى مدت سه روز غذائى نخورد نتيجه آن ، رفع حالات قبلى او بود . بعدا بطور متناسبى افزايش وزن پيدا كرد و سلامت خود را بازيافت . معلوم شد در اين سه روز بدن فرصتى يافت تا پادزهرى ترشح نموده و آن سموم و موادى را كه باعث ضعف و لاغرى او شده بودند خنثى و بر طرف سازد . اين اثر را پيشينيان از روى تجربه يافته بودند ، ازاين‌رو بود كه روزه را داروى بسيارى از بيماريها مىدانستند و ديانت اسلام نيز آن را واجب شمرده است . البته اين دستور هم داده شده كه در موارد خطرزا و زيان‌آور استفاده از روزه جايز نبوده بلكه حرام مىباشد . * * * * مبتلايان به سوء مزاج ارثى كه معمولا به ضعف كبد دچارند ، گاه به سبب خوردن غذاهاى گوناگون و نيز كاهلى در انجام كارهاى بدنى و تن‌پرورى ، خون ناپخته در بدنشان ممتلى شده و در نتيجه « بخارات » در عروق و عضلاتشان تمركز مىيابد . عضلات امتداد يافته و بيمار به خود مىپيچد و رنگ چهره و چشمانش سرخ مىگردد ، كه تمامى اينها نشانى از امتلاء بوده و بيمار مستعد به سكته مىشود . براى درمان بايد اقدام به اخراج خون و صفرا يا به عبارتى تقليل خون كرد و مسهل‌هاى لازم را تجويز نمود . قدما نوشته‌اند اكثر مردم از اين